เห็นมีคนถามว่าโอเปิ้ลมีงานทำอย่างอื่นอีกไหม นอกจากขายกาแฟ 

แน่นอนค่ะ ลำพังรายได้จากการขายกาแฟที่ปายวันละร้อยสองร้อย อาจจะพอกับการดำรงชีพไปวันๆ แต่คงไม่เพียงพอสำหรับสะสางหนี้สินเป็นแน่ โชคยังช่วยที่เราพอจะเขียนหนังสือรู้เรื่องกับเขาอยู่บ้าง (อ่านต่อ)

งานพิเศษอีกงานคือการเขียนสารคดีให้กับ สสส. ซึ่งก็จะรับงานเป็นโปรเจคไป ลักษณะของงานคือการสัมภาษณ์บุคคล แล้วนำข้อมูลที่ได้มาจัดทำเป็นสารคดี หนังสือที่ว่ามักจะไม่มีจำหน่าย แต่จะมีแจกฟรีตามสถานที่ราชการ เรียกว่าเป็นงบประมาณที่ สสส. จัดพิมพ์เพื่อโฆษณาหรือรณรงค์ งานนี้โอเปิ้ลทำมาเป็นปีที่สามแล้วค่ะ แต่ก็จะมีโจทย์ที่แตกต่างกันไป อย่างล่าสุดที่ได้รับมางานนี้คือ รับน้องปลอดเหล้า เราได้รับมอบหมายให้ลงพื้นที่เก็บข้อมูลที่ มหาวิทยาลัยเนรศวร พะเยา 

    นับเป็นการเดินทางออกจากปายเป็นครั้งแรก ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่ค่ะ 
นั่งรถตู้ไปลงเชียงใหม่ ไม่ใช่ครั้งแรก แต่ก็ยังมึนรถอยู่ดี เลยซัดยาแก้เมารถไปสองเม็ด หลับสนิทค่ะ ออกจากปายเก้าโมงเช้า ถึงเชียงใหม่เวลาเที่ยงสิบนาที 

    ระหว่างนั่งรอรถไปพะเยา ก็เดินสำรวจรอบๆอาเขต สิ่งเดียวที่เห็นคงเป็นขยะ สกปรกมากเลยสถานีขนส่ง แอบอายชาวต่างชาติ เขาจะคิดว่าคนไทยมักง่ายกันไหมนะ ส่วนรถแดงสองแถวก็แสนจะน่ารำคาญ จะลากขึ้นรถท่าเดียว บางทีคนเขากำลังยืนคุยถามทางหรือทักทายกัน ก็เสร่อยื่นหน้าไม่ดูตาม้าตาเรือ ถามอยู่ได้ พี่ไปไหน น้องไปไหน ถ้าเขาต้องการใช้บริการเขาก็เดินไปที่ท่ารถเองแหล่ะ

    อุ๊บส์… เราไม่ควรจะหงุดหงิดกับเรื่องเล็กน่อย เดี๋ยวตีนกาจะขึ้น เอิ๊กส์ๆ ว่าแล้วก็เดินไปซื้อตั๋วรถมุ่งหน้าสู่พะเยา รถเป็นบัสรุ่นใหม่ล่าสุดเมื่อสี่สิบปีก่อน เบาะนั่งหลังตรงปรับไม่ได้ นั่งระบมตรูดเป็นเวลาสามชั่วโมงครึ่ง ทางไปพะเยาจากเชียงใหม่สวยมาก ป่าเขียวครึ้มไปหมด แม้จะเขียวคนละเฉดกับทางไปปาย เที่ยวรถรอบนี้น่าประหลาดที่มีแต่ผู้สูงอายุ คนแก่มากจริงๆ เดินสั่นไปทั้งตัว ตอนที่รถถึงจุดแวะพักเพื่อเข้าห้องน้ำ คุณตาที่นั่งข้างๆปวดฉี่ แต่ลุกไม่ไหว เราก็เห็นใจ ว่าถ้าคุณตาต้องเดินงั่กๆลงไปฉี่ กว่าจะลงรถ รอคิว และกว่าจะงั่กๆขึ้นรถ คงจะช้า และคุณตาคงจะเหนื่อย เราเลยบอกให้หลานแกเอาขวดโพราลิสเปล่าๆให้ตาใช้แทนคอมฟอร์ท100 แล้วเอาลงไปทิ้งข้างล่าง หลานก็ทำตามอย่างยินดี เห็นแล้วสงสาร คุยไปคุยมาถึงได้รู้ว่า คนแก่เหล่านี้มาโรงพยาบาลที่เชียงใหม่ เพราะเครื่องไม้เครื่องมือพร้อมกว่า ฟังแล้วแอบสลด ประเทศไทยของเรามันเจริญเฉพาะในเมืองจริงๆ อะไรๆก็กรุงเทพฯ ชาวบ้านชนบทที่อยู่ห่างไกล ยังต้องการอะไรอีกมากมายนักที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิต เสื้อหนาวทีี่เราซื้อใส่กัน บางทีเราซื้อเพราะมันสวย หรือเพราะเราอยากได้ แต่คนที่นี่เขาใส่เสื้อผ้าเก่าๆกันหนาว บางตัวซักจนซีดแล้วซีดอีก ปะแล้วปะอีก ก็ยังไม่พอประทังความหนาวกัน ในกรุงเทพฯ เรารอคิวหมอช้านิดหน่อยก็บ่นระงม แต่คนแก่ๆจนๆเขาไม่มีโอกาสบ่นหรอก ได้ถึงมือหมอก็บุญเท่าไหร่แล้ว อุ๊บส์….ระหว่างเดินทางเราไม่ควรชวนคุยเรื่องซีเรียส เดี๋ยวตีนกาจะขึ้น (เดี๋ยวมาต่อนะคะ)

• 398 reads