"เราไม่ได้ไม่รักกัน……ใช่ไหม?"

                   
มันมีเหตุผลไม่กี่ข้อนักหรอก ที่จะอธิบายให้คนอื่นเข้าใจว่า ทำไม
ฉันจึงไม่เปิดร้านหนังสือหรือห้องสมุดที่ปาย
ประสบการณ์สอนให้ฉันเรียนรู้ในข้อผิดพลาดที่ผ่านมา
ฉันควรจะเริ่มเมื่อพร้อมกว่านี้ และฉันเชื่อว่าวันนั้นต้องมาถึง
บ้าน
เช่าเล็กๆของฉันที่ปายในเวลานี้ จึงเป็นแค่ร้านกาแฟริมทุ่งนา
หาใช่ห้องสมุดหรือร้านหนังสือในฝันไม่
และฉันก็เลือกที่จะให้บ้านหลังนี้ทำหน้าที่เพียงแค่นั้น
ซึ่งมันไม่ได้หมายความว่า ฉันโยนความฝันอันเก่าทิ้งไปหรอกนะ หากแต่บางที
การเดินทางไปสู่ความฝัน ก็ต้องใช้เวลา และฉันก็รู้ว่า
ยังพอจะมีเวลาเหลือสักเล็กน้อยที่จะนั่งละเลียด อ้อยอิ่งชมนกชมไม้
ก่อนจะลุกออกเดินทางต่อ

การจากไปของมณีจันทร์
ไม่เพียงสร้างความปวดร้าวให้ฉัน เบนนี่เองก็คงจะรู้สึก
แรกๆมันเดินดมพื้นห้องทั้งวัน บางทีก็ไปขุดดินตรงหลุมศพ
บางวันเบนนี่จะนอนเอาคางแนบกับพื้นอย่างเซ็งเป็ด หรือนั่งเหม่อเป็นพักๆ
อาการของเบนนี่ทำให้ฉันนึกถึงตัวเองในบางวันเหมือนกัน
 ตอนนี้ทั้งฉันและเบนนี่ เราต่างมีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกัน นั่นคือ คนรักของเราโดนหมาคาบไปแดกแล้วทั้งคู่ เฮ้อ…
มีหลายสิ่งในชีวิต ที่ฉันภูมิใจ บางครั้ง…ฉันภูมิใจที่ได้ทำอะไรด้วยตนเอง
แต่
บางครั้ง ฉันก็ภูมิใจกับสิ่งที่คนอื่นทำให้
เพราะฉันเชื่อว่ามันน่าจะเกิดจากความรัก พี่สอนการบ้านน้อง
ก็คงเพราะพี่รักน้อง เพื่อนให้เราลอกการบ้าน ก็คงเพราะเพื่อนรักเรา 
พ่อขับรถไปส่งลูกที่โรงเรียนหรือ
แม่ทำกับข้าวให้ลูกกิน
ก็เพราะแม่รักลูก ดังนั้น ฉันจึงเหมาเอาว่าทุกๆสิ่ง
ทุกๆอย่างที่ใครต่อใครต่างมาทำให้ ก็คงเป็นเพราะเขารักฉัน
อาจจะเป็นความคิดของคนที่ขาดความรักความอบอุ่นคนหนึ่ง แต่ฉันเชื่อว่า
หากเรามองว่าคนอื่นรักเรา
มันจะมีพลังส่งผ่านมาให้เราเริ่มที่จะรักคนอื่นด้วย

ปล. ฉันเชื่อว่าที่เธอไปจากฉันในวันนั้น ก็เป็นเพราะเธอรักฉัน เพราะสิ่งที่เธอทำ มันทำให้ฉันมีวันนี้ ถ้าเธอไม่เดินจากไป ฉันก็อาจไม่ได้ก้าวมา ถ้างั้นฉันจะโมเมเอาเองละกันนะว่า … ฉันเป็นคนที่เธอรักมากคนหนึ่ง    หุหุ

• 501 reads