Update : ชีวิตที่ปาย ตอนที่ 12 : กองไว้

21 พฤศจิกายน 2551

"กองไว้"

กลิ่นอากาศตอนเช้าๆที่ปายสดชื่นเหลือหลาย ฉันรีบลุกขึ้นเก็บที่นอน (หมายถึงม้วนๆแล้วกองไว้ -*-) พาวชิระจักรยานคู่ชีพขี่ทะยานไปข้างหน้า เลาะเลียบสายน้ำเล็กๆที่หล่อเลี้ยงชีวิตผู้คนในเมืองปาย ยอดเขาน้อยใหญ่ที่โอบล้อมเรามีปุยเมฆขาวๆโอบล้อมไว้ด้วยอีกที (อ่านต่อ)

ในยามที่จิตใจเราเบิกบานนั้น เราสามารถมองเห็นทุกสิ่งในโลกล้วนโอบล้อมกันและกันอย่างอบอุ่น เพิงหมาแหงนสำหรับขายกาแฟเล็กๆของฉันไม่ได้ทำรายได้หวือหวาอะไรนัก แต่กำไรชีวิตที่ได้ตอบกลับมาในเวลานี้คุ้มค่าเกินกว่าเงินลงทุนหลายเท่าตัว

การได้จับเครื่องชงกาแฟคู่ใจถือเป็นความสุขเล็กๆน้อยๆของฉันอย่างหนึ่ง ได้มีรายได้เลี้ยงตัวเองและเบนนี่ ฉันม้วนความฝันเรื่องร้าน Book Garden กองไว้ที่ไหนสักแห่งเหมือนกับที่นอนนั่นแหละ แต่ก็ไม่ได้ลืมเลือนมันแม้สักนาที แอบดีใจที่ยังมีผู้คนอีกมากโทรถามข่าวคราวความเป็นไปของร้าน ฉัน และเบนนี่

บางคนส่งหนังสือมาบริจาคให้กับห้องสมุดในปาย บางคนส่งกุนเชียง ปลาสลิด และลำโพงตัวเล็กๆให้ไว้ฟังเพลงคลายเหงา ฉันรู้สึกว่าปลาสลิดและกุนเชียงที่อร่อยที่สุดในโลกนั้น ไม่ได้อยู่ที่ว่า มันผลิตที่ไหน ผลิตจากอะไร และมีราคาเท่าไหร่อีกต่อไป เมื่อเวลาที่เราได้กินอาหารที่เปี่ยมไปด้วยความรัก ความคิดถึง และความปรารถนาดีจากใครสักคน ฝนที่เมืองปายจะเม็ดเท่าๆกับที่อื่นหรือไม่ ฉันไม่รู้ รู้แต่ว่ามันจขยันเทลงมาได้ทุกวัน เหมือนการคร่ำครวญของหญิงสาวบางคนที่ไม่มีวันจบสิ้น

การไหลของน้ำตาคงไม่ต่างจากการเทลงมาของน้ำฝน ฉันยังไม่มีคำตอบสำหรับคำถามที่ว่า…เมื่อไหร่จะเลิกร้องไห้ให้กับสิ่งที่สูญเสียไปแล้ว ทั้งร้านเก่า และเรื่องอื่นๆ ก็ฉันยังตื่นขึ้นมากลางดึกร้องไห้ขี้มูกโป่งในบางคืน ยังนั่งเหม่อมองท้องฟ้า ทุ่งหญ้า ห่าฝน แล้วคิดถึงเรื่องเก่าๆอยู่เลยนี่นา แม้ฉันจะรู้ว่าไม่ใช่เรื่องง่ายในการลบล้างความทรงจำในอดีต คนเราไม่ใช่คอมพิวเตอร์ ที่สามารถกด Delete ไฟล์ต่างๆที่เราไม่ต้องการได้ เราไม่สามารถเลือกได้ที่จะ Saveข้อมูลไหนหรือล้างข้อมูลไหนทิ้งไป วันนี้มันจึงเป็นอีกหนึ่งวันที่สมองของฉันเต็มไปด้วยเรื่องรกๆเหมือน Trash

  • 512 reads