Update : ไม่มีที่ไป ไม่มีที่ปาย ตอนที่ 11

3 พฤศจิกายน 2551

“ฟุ้ง”

อยู่ที่กรุงเทพฯ ฝนตกก็คือฝนตก ไม่มีเวลามานั่งคิดว่า ฝนโปรย ฝนพรำ ฝนช้างไล่ ฝนกระหน่ำ แตกต่างกันอย่างไร ไม่มีวันรู้ว่าเมื่ออากาศร้อนจัด ดินจะระอุ จนไส้เดือนหนีร้อนขึ้นมาตายบนผิวดิน หรือไม่มีวันรู้ว่าผักหญ้าบางชนิดกินได้ (อ่านต่อ)

ช่วงชีวิตที่ดีที่สุดของคนเรา อาจไม่ใช่ช่วงที่เรามีพร้อมทุกอย่าง หรือสมบูรณ์แบบในทุกเรื่อง มันอาจจะเป็นตอนที่เราไม่มีอะไรเลยก็ได้ เพราะการอยู่แบบว่างเปล่า อาจทำให้เรามองเห็นความหมายของบางสิ่ง บางอย่าง และบางคน

ที่นี่…ฉันได้เรียนรู้ความหมายของการมีชีวิตอยู่ ฉันได้รู้ว่าชีวิตมีค่าเมื่อเวลาที่พยายามฆ่าตัวตายแล้วล้มเหลว ฉันได้รับรู้ความรู้สึกของการรอคอยจดหมาย รอคอยข่าวคราวจากคนไกล รอคอยของฝากที่เปี่ยมไปด้วยความคิดถึงและห่วงใย จากเพื่อนเก่าที่กรุงเทพฯ ได้รู้ว่าเสียงโทรศัพท์ที่เคยแสนรำคาญเมื่อยามมันดังนั้นมีความหมาย แม้ปลายสายจะบอกว่าโทรผิด

ปายสอนอะไรฉันได้มากขนาดนี้เชียวหรือ สอนให้คนแข็งกระด้างอย่างฉันมองเห็นสิ่งรอบตัวอย่างอ่อนละเอียด มีเวลาละเลียดวีถีชีวิตผู้คนและธรรมชาติช้าๆ จากที่เคยเอาแต่วิ่งกระหืดกระหอบไล่ตามความฝันของตัวเอง วันนี้ฉันกลับนั่งมองดูเส้นความฝันบูดๆเบี้ยวๆที่ร่างเอาไว้ มองเห็นเส้นที่ร่างผิดพลาดในบางช่วง มีเวลานั่งคิดถึงความหลังที่ผ่านไปนานแสนนานและคนที่จากไปไกลแสนไกล

ฉันเคยตั้งคำถามกับตัวเองบ่อยครั้ง ว่าทำไมคนที่เคยผูกพันถึงค่อยๆห่างหายไปจากชีวิตเรา เรื่องราวและวันเวลาเหล่านั้นมันเลือนลางจางหายไปตั้งแต่ตอนไหน อะไรเป็นตัวแปรให้ความทรงจำแปรเปลี่ยน ใครคนนั้นที่เคยมีความรู้สึกดีๆไปอยู่ที่ไหนในโลกใบนี้ ที่ไหนแห่งใดกันนะที่ฉันจะได้พบความรู้สึกนั้นอีก

หรืออาจจริงอย่างที่ใครบางคนเคยกล่าวไว้ว่าสิ่งเหล่านั้นมันไม่ได้สูญหายไปไหนเลย ทุกอย่างยังคงอยู่ที่เดิม เราเองต่างหากที่ก้าวผ่านมันมา

***

ประมวลความคิดฟุ้งซ่าน ของโอเปิ้ลประจำเดือนสิงหาคม 2551

อยากดูหนังที่เมเจอร์รัชโยธิน 2 ครั้ง

อยากกินสาคูไส้หมู 4 ครั้ง อยากกินสตาร์บัค 1 ครั้ง

อยากกินปลาสลิด 14 ครั้ง

อยากไปกินเอ็มเคกับแนนนี่ 9 ครั้ง

อยากไปกินซุปเปอร์ตีนกับตุ๊กตา 11 ครั้ง

อยากลดความอ้วน 8 ครั้ง (ต่อวัน)

อยากเอามณีจันทร์กับดำเกิงมาอยู่ด้วย 2 ครั้ง (ต่อวัน)

อยากพาเบนนี่ไปทำหมัน 2 ครั้ง

อยากคืนดีกับแฟนเก่า 4 ครั้ง

อยากมีแฟนใหม่ 4 ครั้ง

ความคิดในการฆ่าตัวตาย 1 ครั้ง (โชคดีที่ล้มเหลว)

และสุดท้าย ความคิดในการอยากกลับไปทำร้าน Book Garden เก้าล้านแปดแสนเจ็ดหมื่นหกพันห้าร้อยสี่สิบสามครั้ง

******************

• 659 reads