27 สิงหาคม 2551
“รอยแผลเล็กๆที่ไม่มีใครมองเห็น”
เคยไหม ได้มายืนในที่ที่มีความฝันว่าจะมากับใครสักคน เช่นฝันว่าจะได้เป่าเค้กวันเกิดคนรักที่หัวหิน ได้มาดูพระอาทิตย์ตกดินที่ภูกระดึง ได้มานอนนับดาวร่วมกันท่ามกลางบรรยากาศดีๆ กินอาหารร้านอร่อยๆ แต่เมื่อเหลียวไป กลับไม่มีใครเลยสักคน
ฉันอยู่ท่ามกลางภูมิประเทศที่ทุกคนใฝ่ฝัน .. (อ่านต่อ)
ดินแดนที่คนเกือบทั่วโลกแวะเวียนมาเหยียบย่าง แต่ทำไมหัวใจกลับรู้สึกเหงาอ้างว้างได้อย่างนี้
บางที ความหมายของความสุขใจอาจไม่ได้อยู่ที่องค์ประกอบใดๆ นอกไปจากการได้ทำในสิ่งที่รักให้ลุล่วง บางคนตั้งคำถามกับฉันว่า ทำไมไม่เลือกที่จะกลับไปตั้งต้นชีวิตใหม่ที่กรุงเทพฯ ฉันก็ได้แต่ตอบตัวเองในใจว่า ก็ไม่ว่าจะเป็นที่ใดในโลก มันก็คือการตั้งต้น และคงมีปัญหาเหมือนกัน หากแต่ต่างโจทย์ ต่างเรื่องราวเท่านั้นเอง
อามันกลับจากแม่ฮ่องสอนมาเมื่อวันศุกร์ แวะมานอนที่ปายสองคืนก่อนจะออกเดินทางต่อไปเชียงใหม่แล้วกลับกรุงเทพฯ บอกว่ากลับมาปายแล้วเหมือนกลับบ้าน ได้มานั่งกินข้าวกับเราและพี่เตี๊ยม เราก็ชักรู้สึกเหมือนที่อามันพูด ปายคล้ายกับเป็นบ้านเราไปแล้ว อยู่ที่กรุงเทพฯ เวลาโทรศัพท์ดัง เราจะไม่รู้ว่าใครโทรมาจนกว่าจะเห็นหน้าจอมือถือ แต่อยู่ที่นี่ มีอยู่สองคนที่โทรหาเราบ่อยๆคือพี่เตี๊ยมและอามัน ถ้าเป็นพี่เตี๊ยมก็จะถามว่า
“กินข้าวหรือยัง เอ็งมีตังกินข้าวไหม”
ถ้าเป็นอามันก็จะถามว่า
“แกอยู่ไหน ฉันเพิ่งตื่น วันนี้จะขี่รถไปเที่ยวไหนกันดี”
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเติบโตมาคนเดียวหรือเปล่า ฉันจึงเป็นคนติดเพื่อนมากๆ ตอนที่อยู่กรุงเทพฯก็แทบจะดูดนมแนนนี่ทีเดียว พอได้มากินนอนกับตุ๊กตาไม่กี่วันที่นี่ ก็็เริ่มผูกพันเกือบจะดูดนมตุ๊กตาไปด้วย ดีที่พี่เตี๊ยมกับอามันไม่มีนม หรือถึงมีก็คงเหม็นเขียว ดูดไม่ลง >.<
บ่ายแก่ๆวันหนึ่ง หลังจากที่แกะผ้าพันแผลออกแล้ว ฉันนั่งเกาแผลแกรกๆ เพราะมันเริ่มตกสะเก็ดและคันมาก โฮคอยตีมือฉันเป็นระยะ ถึงจะรู้ว่าไม่ควรแตะต้องแผล แต่เราก็อดที่จะไปแกะไปเกามันไม่ได้ ทั้งๆที่ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น อาจทำให้แผลอักเสบ ติดเชื้อเรื้อรังในที่สุด บางทีชีวิตก็เหมือนกับการที่เรามีบาดแผล มันมีช่วงที่เป็นแผลสด อักเสบ บวม เป็นหนอง แต่ท้ายที่สุดแล้ว ร่างกายก็จะถูกซ่อมแซมให้กลับมาสมบูรณ์ได้ หากได้ยาและการรักษาที่ถูกวิธี จะเหลือทิ้งไว้ก็แต่แผลเป็น
ฉันไม่รู้ ว่าในเวลานี้ได้เยียวยาตัวเองด้วยวิธีที่ถูกต้องหรือยัง จากเรื่องเล่าที่สนุกสนาน ท่ามกลางเสียงหัวเราะนั้น ฉันใช้มันซับน้ำตาที่รื้นๆอยู่ข้างใน จากภาพที่ใครๆเห็น ไม่มีใครรู้ว่าความเจ็บปวดของฉัน ไม่ใช่เพียงแค่รอยถลอกจากอุบัติเหตุ
ลุง คนหนึ่งที่ฉันเจอตรงท่ารถเมื่อตอนมาถึงใหม่ๆพูดว่า เมืองปายนี้อากาศดี ใครเจ็บป่วยที่ไหนมา ได้พักฟื้นที่นี่ไม่กี่วันก็หาย อกหักผิดหวังก็มักจะมาพบรักแท้ที่นี่ ใครบอบช้ำเจ็บตัวจากการทำธุรกิจก็มาฟื้นตัวใหม่ ฉันว่ามันจะจริงหรือ อะไรจะวิเศษขนาดนั้น แต่หากเป็นอย่างลุงว่า ในเวลานี้ ปายก็คงได้ทำหน้าที่ของมันแล้ว ปายไม่เพียงเยียวยาแผลกายที่สะบักสะบอมหากแต่ได้เยียวยาจิตใจที่บอบช้ำของ ฉันไปพร้อมๆกัน
- 206 reads
Post new comment