อัพเดทที่ปาย 2

12 สิงหาคม 2551

ถึง แม้ว่าเครื่องบินจะราคาถูกและสะดวกรวดเร็วแค่ไหน ฉันก็ยังคงชอบอุดหนุนการรถไฟแห่งประเทศไทยมากกว่าอยู่ดี บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าเสียงหวูดสัญญาณบอกเวลาเข้าออกสถานีของขบวนรถ, ภาพรางรถไฟที่ทอดยาวไปข้างหน้าสุดลูกหูลูกตา,นายสถานี,ห้องเสบียงหรือเสียง ฉึกฉักกันแน่ ที่ทำให้ฉันหลงใหลมัน นอกไปจากเบนนี่ กระต่ายน้อยคู่ใจแล้ว ฉันมีตุ๊กตาเป็นเพื่อนร่วมทาง (ตุ๊กตาเป็นชื่อของเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่ใช่ ตุ๊ก-กะ-ตา) .. (อ่านต่อ)

เราสองคนจองตู้นอนล่วงหน้าเป็นอาทิตย์ เบนนี่พยายามอย่างมากที่จะออกมาจากตะกร้า(แต่ไม่สำเร็จ)

ใน รถไฟ ตุ๊กตาถามย้ำกับฉันว่า นี่ตกลงได้ร้านที่ปายแล้วใช่ไหม ฉันนิ่งแทนคำตอบ ขนาดตัวฉันเองยังไม่มีคำตอบให้ แล้วจะมีคำตอบให้ตุ๊กตาหรือใครๆได้อย่างไร…

รถไฟ ถึงเชียงใหม่ตอนเจ็ดโมงเช้า เราหอบสัมพาระพะรุงพะรังไปยังท่ารถ ฉันหมดเงินไปไม่น้อยกับการขนย้ายข้าวของ ในเวลานี้ เบนนี่เป็นสมบัติที่มีค่าที่สุดที่ฉันไม่กล้าวางทิ้งไว้ ฉันแอบเอามันขึ้นรถตู้มุ่งหน้าสู่เมืองปาย ระหว่างทาง เราพยายามทำบางอย่างแก้เหงา แอบเปิดตะกร้าดูหน้าเบนนี่ ฉันพบว่ามันทำท่าผอืดผะอม อดทนหน่อยนะ สักพักเราก็จะถึงที่หมาย สักพักเราจะพบปลายทาง อีกไม่นาน อีกไม่นาน

ตุ๊กตา กับฉันใช้เวลาที่ปายหมดไปอย่างสิ้นเปลือง เรื่องราวที่เกิดขึ้นตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมาทำเอาเรายิ้มให้กันไม่ออก นอกจากปลอบใจกันและกันว่าทุกอย่างคงจะดีขึ้น การไว้ใจคนง่ายๆของฉันนำหายนะมาสู่ชีวิตอีกแล้ว

และ ท้ายที่สุดฉันก็ต้องสูญเสียเพื่อนร่วมทางไปอีกหนึ่งคน ฉันเชื่อว่าครั้งนี้ ไม่มีใครผิดหรือถูกจริงๆ หกวันต่อมาตุ๊กตาเลือกที่จะแยกทางไปเชียงใหม่เงียบๆ โดยไม่แม้แต่ะร่ำลาใครนอกจากฉัน ฉันอาจสร้างภาพที่ไม่น่าประทับใจเท่าไหร่เกี่ยวกับปาย ให้กับเพื่อนโดยไม่รู้ตัว  และไม่รู้เลยว่า การปลอบใจตัวเองด้วยคำว่าไม่เป็นไรนั้น แท้จริงแล้วคือการหลอกตัวเองไปวันๆ

“มี ความสุขกับปายมากๆนะเปิ้ล เราหวังว่าแกคงจะใช้ชีวิตคุ้มค่ากับที่นี่ ทำฝันของแกให้สำเร็จ เพื่อความอยู่รอดของตัวแกเอง (ไม่ใช่ฉัน) เราก็ช่วยแกได้เท่าที่ช่วยนะ บางครั้งเราอาจจะพูดจาแรงๆให้แกได้คิดบ้างหวังว่าแกคงเข้าใจ (แต่มึงพูดแรงกว่ากูอีก) ”

ตุ๊กตา 06/08/08

มัน เป็นโน๊ตสั้นๆที่ฉันคะยั้นคะยอให้ตุ๊กตาเขียนให้ก่อนเราจะแยกกัน ฉันไปส่งเพื่อนที่ท่ารถ บอกไม่ถูกเหมือนกันว่ารู้สึกอย่างไร ภาพตอนก่อนออกจากกรุงเทพฯฉายซ้ำ ฉันมีเพื่อนสนิทมาส่งที่สถานีรถไฟบางซื่อสองสามคน นาทีแห่งการจากพรากเริ่มเดินขึ้นช้าๆในหัว ตุ๊กตาถามว่ามึงจะร้องไห้ทำไม กูไม่ได้ไปตายนะอีเปิ้ล ใช่ ฉันก็ไม่ได้คิดว่าเราจะไม่ได้เจอกันอีก ฉันแค่กลัวว่าจะต้องอยู่คนเดียวจริงๆแล้วต่างหาก เมื่อรถเคลื่อนตัวออกไป ฉันได้แต่หวังว่าเราจะได้เจอกันอีก ไม่วันใดก็วันหนึ่ง ฉันจะมีร้านที่ปายเพื่อรอวันตุ๊กตามาเยี่ยม ไม่ใช่สิ ไม่เพียงแต่ตุ๊กตาเท่านั้น ทุกๆคนที่รอคอยการกลับมาของห้องสมุด Book Garden ฉันสัญญา ว่าจะไม่ทำให้พวกเขาผิดหวัง อาจจริงอย่างที่ตุ๊กตาเขียนไว้ ทำฝันของแกให้สำเร็จ ไม่ใช่เพื่อใคร แต่เพื่อตัวแกเอง ขอบคุณนะตุ๊กตา อย่างน้อยการแยกทางจากไปของแกในวันนั้น ก็ทำให้ฉันได้รู้สึกตัวว่า….

ฉัน…

กำลังทำอะไรอยู่ ………………