ช่วงนี้มีคนถามเราบ่อยเหลือเกินว่า “ไหวไหม”

อดีตเจ้าสัวชื่อดังและมหาเศรษฐีติดอันดับของโลกก็มีวันที่ไม่ต่างจากเราตอนนี้ ไม่ใช่หรือ

เราจะยอมแพ้เพียงเพราะเรามีหนี้สินไม่กี่หมื่นบาทเท่านั้นน่ะนะ…

“ไม่มีทาง” ฉันตอบตัวเองและคนรอบข้างแบบนั้น

ลูกค้าที่ร้านคนหนึ่งให้ความเห็นว่า สมัยก่อนกับสมัยนี้ไม่เหมือนกัน ตอนนั้นมีเสื่อผืนหมอนใบก็ตั้งตัวได้

ถ้าอย่างนั้นฉันว่าฉันชนะขาด ฉันมีโซฟาและหมอนอิงเป็นสิบใบ หอบความฝันอีกหลายสิบกระสอบ (ไม่นับหนี้สินอีกหลายกระบุงที่กระทุ้งให้ฟันฝ่า)

ฉันมีมากกว่าเห็นๆ

ความคิดในการลดน้ำหนัก 12,345,000 ครั้ง

ความคิดในการปรับปรุงนิสัยแย่ๆของตัวเอง 40,000 ครั้ง

ความคิดในการหาแฟนใหม่ 38,495 ครั้ง

และความคิดในการเลิกทำร้าน ………….0 ครั้ง

            อีกสิบห้าวัน ร้านเล็กๆของฉันจะมีอายุครบ 1ปี ฉันคิดมาตลอดว่าจะทำอะไรดีเพื่อ… เพื่อฉลองและบอกให้คนทั้งประเทศรู้ว่า ห้องสมุดเล็กๆของฉันยังไม่เจ๊ง

            มีลูกค้าใจดี(อีกแล้ว) ส่งบทความของพี่หนุ่มร้านหนังสือเดินทางมาให้อ่าน บอกว่า เผื่อจะมีกำลังใจ ฉันว่าฉันมีครบนะ กำลังใจ กำลังกาย กำลังความคิด

ขาดแต่กำลังเงิน ฮ่า….

            ดีค่ะ การได้รับกำลังใจจากคนรอบข้าง มันทำให้เราไม่รู้สึกโดดเดี่ยว แม้บางคืนจะนอนเอาขาหน้าก่ายหน้าฝากคนเดียวก็ตาม  แต่ฉันก็รู้สึกว่า ฉันยังอึดไม่พอ ถ้าเราอยากเป็นตำนาน เราอาจต้องตายแล้วเกิดใหม่อีกหลายรอบ แต่ฉันยังไม่เคยตายเลยสักครั้ง ตำนานจึงยังไม่เกิด ความหวังที่จะทำให้ห้องสมุดๆเล็กๆเป็นธุรกิจที่คนยอมรับ ว่ามันเลี้ยงตัวเองได้ยังคงเรืองรองอยู่เสมอ

            การสู้รบปรบมือกับเจ้าหนี้ไม่ใช่เรื่องใหม่ และมันก็ไม่เลวร้ายนัก การยืมเงินใครสักคนแล้วไม่มีจะคืน ก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะต้องตื่นมาทำสงครามกัน(ท่านเจ้าหนี้ทั้งหลายโปรดทราบ)

            “แล้วจะเริ่มต้นด้วยความรู้ หรือความรัก”

เป็นคำโปรยที่ขึ้นต้นบทความได้เท่บาดใจ พี่น้องครับ นางสาวพิมภรากร นิยมานนท์ มิได้อ่านหนังสือมากกว่าคนอื่นสักเท่าไหร่เลย เวลามีคนถามหาหนังสือบางเล่มที่ฉันไม่รู้จัก ฉันอายที่ไม่รู้จัก(เล็กน้อย) แต่ไม่เคยอายที่จะบอกว่าไม่รู้จัก ก็ฉันอยากจะรู้จักหนังสือให้มากกว่าที่เป็นอยู่นี่ไง ถึงได้เอาเงินสะสมทั้งชีวิตมาเปิดห้องสมุดแห่งนี้

            มีหนังสือมากมายหลายล้านเล่มในโลกที่ฉันยังไม่เคยผ่านตาและสัมผัส ไม่หรอกฉันไม่หวังเป็นปราชญ์เรื่องการประพันธ์ ความหวังเล็กๆของฉันมันก็แค่นอนเอ้เต้อ่านหนังสือสนุกๆพร้อมกับกาแฟอร่อยๆสักแก้วเท่านั้นแหละ คุณอยากมีประสบการณ์ร่วมกับเราไหม มาสิ มาที่ห้องสมุดแห่งนี้ บางทีบรรยากาศบ้านๆ กาแฟรสดั้งเดิม อาจช่วยเติมช่วงเวลาที่ขาดหายไปในชีวิตของบางคนก็ได้นะ …

• 169 reads